Του Λινάρδου Ερμόλαου, τ.Γεν. Γραμματέα της ΠΟΠΣ
Επίτιμου Σχολικού Συμβούλου
«Η μνήμη στήνει τη γιορτή για το Πολυτεχνείο,
που οι φοιτητές με τον λαό το κάνανε μνημείο.
Και σεις παιδιά που θέλετε τη χώρα να τιμάτε,
μα και αυτή να σας τιμά, δεν πρέπει να ξεχνάτε.
Εκείνον τον ξεσηκωμό του εβδομήντα τρία,
που νέους δρόμους χάραξε για τη Δημοκρατία» Ανώνυμου ποιητή
Η επέτειος του Πολυτεχνείου αποτελεί πηγή διδαγμάτων για τη θεμελιώδη αξία της ελευθερίας και την Δημοκρατίας. Κάτω από αυτό το πνεύμα, το νόημα της ελευθερίας είναι αντίθετο προς κάθε ενέργεια και συμπεριφορά που παραβιάζει κατάφωρα το Σύνταγμα και θέτει φραγμούς στην άσκηση των κατοχυρωμένων δικαιωμάτων των μελών του κοινωνικού συνόλου.
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου στέκει σαν φάρος για κάθε δημοκρατικό αγώνα και υπήρξε το αποκορύφωμα του αντιδικτατορικού αγώνα της νεολαίας μας που αντιτάχθηκε είτε έμπρακτα, είτε σιωπηλά, στη δικτατορία του 1967-1974. Θεωρείται η συνέχιση αγώνων της νεολαίας προηγουμένων εποχών για εθνική ανεξαρτησία (1941-44), δημοκρατία και καλύτερη εκπαίδευση.
Οι φοιτητές μαζί με την ομόθυμη συρροή του λαού όλων των πολιτικών παρατάξεων με ουρανομήκεις ζητωκραυγές και συνθήματα υπέρ της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας, κατόρθωσαν να ενώσουν όλους τους Έλληνες στο άκουσμα: «Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο, εδώ ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων».
Το Πολυτεχνείο ζει, γιατί τα αιτήματα της νεολαίας μας που θυσιάστηκε, είναι πάντα δίκαια και επίκαιρα,
Μια μέρα σαν κι αυτή αποτίνουμε φόρο τιμής στους νέους του ελληνικού λαού μας, που αντιστάθηκαν στην εφτάχρονη δικτατορία και επαίσχυντη τυραννία.
Η επερχόμενη νεολαία της πατρίδας μας έχει χρέος αλλά και υποχρέωση να συνεχίσει τον αγώνα. Ο καλύτερος τρόπος για να τιμήσουν τη μνήμη των αγωνιστών του Πολυτεχνείου, τη μνήμη όσων αντιστάθηκαν ενάντια στη χούντα, είναι να συνεχίσουν τον αγώνα για μια καλύτερη ζωή, για ελευθερία, δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη.
Γιορτάζοντας σήμερα την εξέγερση του Πολυτεχνείου ας κρατήσουμε βαθιά στη μνήμη μας τα μεγάλα ορόσημα της φυλής μας το 1940, την Εθνική Αντίσταση το 1941-44 και τη θυσία των νέων μας στο Πολυτεχνείο το 1974.
Στον σημερινό κόσμο της παγκοσμιοποίησης, της σύγχυσης και της απαισιοδοξίας, οι Έλληνες έχουμε σταθερή και φωτοβόλο ιδεολογία μέσα μας.
Ας προσκυνήσουμε στους νωπούς τάφους τους, που χάριν αυτών η πατρίδα μας ξαναβρήκε τον δρόμο της ελευθερίας, της δημοκρατίας και αξιοπρέπειας. Για αυτές τις αξίες και τα ιδανικά θυσιάστηκαν και κατά την Επανάσταση του 1821 οι Έλληνες φοιτητές του Ιερού Λόχου στο Δραγατσάνι.
“Ύμνος στον Ιερό Λόχο” του δεύτερου εθνικού μας ποιητή Ανδρέα Κάλβου
Άς μη βρέξει ποτέ
το σύννεφον, και ο άνεμος
σκληρός ας μή σκορπίση
το χώμα το μακάριον
που σας σκεπάζει
Ας το δροσίση πάντοτε
με τ’ αργυρά της δάκρυα
η ροδόπεπλος κόρη·
και αυτού ας ξεφυτρώνουν
αιώνια τ’ άνθη.
Ω γνήσια της Ελλάδος
τέκνα· ψυχαί που επέσατε
εις τον αγώνα ανδρείως,
τάγμα εκλεκτών Ηρώων,
καύχημα νέον·
σας άρπαξεν η τύχη
την νικητήριον δάφνην,
και από μυρτιά σας έπλεξε
και πένθιμον κυπάρισσον
στέφανον άλλον.
Αλλ’ άν τις απεθάνη
δια την πατρίδα, η μύρτος
είναι φύλλον ατίμητον
και καλά τα κλαδιά
της κυπαρίσσου
