Μαζική συγκέντρωση και πορεία στους δρόμους της Πάτρας πραγματοποιήθηκε
από όλα τα συνταξιουχικά σωματεία δημοσίου και ιδιωτικού τομέα Δυτικής Ελλάδας
Ακολουθεί η ομιλία της Προέδρου του συλλόγου και μέλους της διοίκησης της Π.Ο.Π.Σ, Κατερίνας Γεροπαναγιώτη.
ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ Για ζωή με αξιοπρέπεια
Αυξήσεις ουσιαστικές
13η 14η Σύνταξη
ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ
Η ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
Από τον Σύλλογο Πολιτικών Συνταξιούχων Δημοσίου Ν. Αχαΐας
ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ-ΖΑΚΥΝΘΟΥ-ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ 12/11/2025
Αγαπητοί συνάδελφοι και συναδέλφισσες καληµέρα,
χαιρετίζω από την Οµοσπονδία των Συνταξιούχων του Δηµοσίου την σηµερινή μαχητική συγκέντρωση όλων των συνταξιούχων σε Δημόσιο και Ιδιωτικό τομέα. Η σημερινή μας κινητοποίηση είναι βήμα κλιμάκωσης των αγώνων µας.
Παίρνουμε την σκυτάλη από την ΔΕΘ, την Αθήνα, την Θεσσαλονίκη, και συνεχίζουμε τις επόμενες μέρες με Πρέβεζα, Τρίπολη με συγκεντρώσεις σε όλη την Ελλάδα.
Το συνταξιουχικό κίνηµα έχει κατακτήσει στην πράξη ενιαία δράση στα πλαίσια της Σ.Ε.Α. ανεξάρτητα µε το ποιος είναι κάθε φορά στην κυβέρνηση και νοµοθετεί άθλιους αντιλαϊκούς νόµους για µας και τα παιδιά µας.
Με τον αγώνα µας, την κοινή δράση με το συνεπές αγωνιστικό λαϊκό κίνημα, έχουμε καθυστερήσει την παραπέρα επιδείνωση της ζωής μας, την ακύρωση στην πράξη της εφαρμογής νόμων που θα είχαν οδηγήσει στην μεγαλύτερη μείωση των συντάξεων μας (νόμος Κατρούγκαλου).
Ξέρουµε ότι αυτό δε φτάνει, γι’ αυτό είµαστε εδώ, γι’ αυτό συνεχίσουµε, γι’ αυτό και δεν βολευόμαστε με τα ψίχουλα που μοίρασε ο πρωθυπουργός από την ΔΕΘ.
Ισχυρίζονται οι Κυβερνώντες ότι έδωσαν αυξήσεις στους συνταξιούχους. Η αλήθεια είναι ότι το καλάθι της Θεσσαλονίκη ήταν άδειο για τους συνταξιούχους, γεμάτο για τα επιχειρηματικά συμφέροντα. Από το 1,6 δις τα 800 εκατομμύρια είναι από την εισφορά Αλληλεγγύη των συνταξιούχων.
Συνάδελφοι, Συναδέλφισσες
Τα τελευταία χρόνια καµαρώνουν όλες οι Κυβερνήσεις µε όποιο πρόσηµο και αν οι ίδιοι δίνουν στην πολιτική τους, φιλελεύθερη, αριστερή, δηµοκρατική, ότι µας σώσανε, άλλοι µε τα µνηµόνια, άλλοι ότι µας κράτησαν στην µεγάλη οικογένεια της Ευρωπαΐκής Ένωσης και οι σημερινοί Κυβερνώντες καµαρώνουν ότι οι ρυθµοί ανάπτυξης έχουνε πιάσει ταβάνι.
Ας αναρωτηθούμε λοιπόν τι παίρνουμε εμείς και τα παιδιά μας από αυτή την ανάπτυξη.
Η κατάσταση των συνταξιούχων, της εργατικής λαϊκής οικογένειας, στην χώρα μας χειροτερεύει. Οι περικοπές όλων των κυβερνήσεων από το έτος 2010 σε όλα μας τα δικαιώματα είναι ακόμα εδώ. Έχουμε συνταξιούχους που έχουν να δουν αύξηση από το 2010. Μας κοροϊδεύουν ότι δεν αντέχει η οικονομία για αυξήσεις στους συνταξιούχους αλλά για την πολεμική οικονομία να δαπανώνται πάνω από 30 δις ευρω όχι για την άμυνα της χώρας αλλά για επιθετικούς σκοπούς.
Η σταδιακή κατάργηση της προσωπικής διαφοράς, που ήταν ένα χαράτσι για να μην παίρνουμε ποτέ αύξηση θα διατηρηθεί έως τέλος του 2026 και ουσιαστικά μια μεγάλη μερίδα συνταξιούχων θα πάρει την μισή αύξηση, δηλαδή (12 ευρώ) κάποια ψίχουλα. Κουβέντα δεν γίνεται για την 13ης, 14ης σύνταξης, για την κατάργηση της εισφορά αλληλεγγύης, που οι συνταξιούχοι πληρώνουν 800 εκατομμύρια κάθε χρόνο.
Την ίδια στιγμή μεγάλος κερδισμένος από αυτή την ανάπτυξη είναι οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι. Πάνω από 40 δις είναι τα φορολογικά έσοδα το πρώτο 7μηνο του 2025. το πρωτογενές πλεόνασμα έφτασε στα 7,96 δις, ενώ ο στόχος ήταν 3,6 δις. Από αυτά η κυβέρνηση δίνει το 1,6 δις στα λαϊκά στρώματα. Τα τεράστια ποσά που δίνονται για την πολεμική οικονομία, τη γενοκτονία ενός ολόκληρου λαού του παλαιστινιακού. Από όλη την αντιλαϊκή επίθεση το συμπέρασμα είναι ότι έχουμε απέναντι μας όχι απλά μια κυβέρνηση, αλλά ένα κράτος εχθρικό για το λαό και τις δικές του ανάγκες και συνολικά ένα σύστημα που δουλεύει με κριτήριο το μέγιστο κέρδος και όχι την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών.
Ένα κράτος που τα αρπάζει από τους πολλούς και τα δίνει στους λίγους.
Ένα κράτος που αξιοποιεί την καταστολή για να μην ακούγεται φωνή αντίστασης, διεκδίκησης, να τρομοκρατεί τους δημοσίους υπαλλήλους, την εργατική τάξη.
Ένα κράτος και μια κυβέρνηση που παρατάσσει τα ματ και χτυπά τα παιδιά μας έξω από το ΑΤΤΙΚΟ νοσοκομείο γιατί διαδήλωναν για τις τραγικές ελλείψεις του νοσοκομείου. Που χτυπά τους μαθητές, δηλαδή τα εγγόνια μας που έξω από τα γραφεία της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Α’ Αθήνας που διαμαρτύρονταν για τις συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων και τμημάτων. Η απαράδεκτη δίωξη του προέδρου του Ε.Κ. Πειραιά και του σωματείου του για την κινητοποίηση που απέτρεψε την αποστολή σφαιρών στο κράτος δολοφόνο του Ισραήλ, συμπληρώνουν ένα επικίνδυνο πάζλ ενός κράτους και μιας κυβέρνησης που εντείνει την καταστολή για να επιβάλλει σιγή νεκροταφείου.
Απέναντι σε αυτή την αντιλαϊκή πολιτική όπλο μας είναι ένα κίνημα μαζικό ταξικό αγωνιστικό ικανό να ανατρέψει την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης και να διεκδικήσει τα σύγχρονα δικαιώματα που έχουμε ανάγκη. Κίνημα που δεν το βάζει καμία Κυβέρνηση στο τσεπάκι της, δεν γίνεται νεροκουβαλητής παλιών και νέων εναλλαγών δοκιμασμένων κυβερνήσεων και πάει τον αγώνα μέχρι το τέλος δηλαδή για την ζωή που αξίζει σε εμάς και τα παιδιά μας.
Να γίνουν οι σύλλογοι των συνταξιούχων μαζικές μαχητικές κυψέλες. Να απευθυνθούμε πλατιά στους συνταξιούχους που η πλειονότητα τους είναι έξω από την οργανωμένη πάλη στους συναδέλφους που αναγκάζονται να συνεχίζουν την εργασία και είναι πάνω από 230.000 και έχουν πρωτιά στα εργατικά ατυχήματα και μάλιστα θανατηφόρα.
H πείρα που συγκεντρώνουμε από τον εργασιακό μας βίο επιβεβαιώνει ότι τίποτα δεν μας χαρίστηκε.
Η πλατεία Κλαυθμώνος στην Αθήνα θυμίζει στους παλιούς και μαθαίνει στους νέους που δουλεύουν στο δημόσιο ότι η μόνιμη δουλειά ήταν καρπός σκληρών αγώνων και σύγκρουσης με το αστικό κράτος. Οι παλιότεροι θυμούνται τα «πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων», που απέκλειαν χιλιάδες ανθρώπους από το Δημόσιο μόνο και μόνο για τις ιδέες και την πολιτική τους δράση.
Ο Κωστής Παλαμάς, το 1911, τέθηκε σε παύση ενός μηνός λόγω των γλωσσικών θέσεων υπέρ της δημοτικής που εξέφρασε γράφοντας ένα άρθρο στο περιοδικό «Νουμάς» με τίτλο «Για να διαβάσουν τα παιδιά». Το σκεπτικό της απόφασης ήταν ότι ως δημόσιος υπάλληλος, δεν είχε το δικαίωμα να υπερασπίζεται μία μορφή γλώσσας, την δημοτική, που δεν ήταν η επίσημη του κράτους! Αλήθεια πόσο πίσω γυρνάνε με το νέο πειθαρχικό δίκαιο τους εν ενεργεία δημόσιους υπαλλήλους. Γι αυτό απαιτείται συσπείρωση όλων των συνταξιούχων στους συλλόγους τους, ενιαία δράση με το εργατικό κίνημα με τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας γιατί οι αντιλαϊκές, αντεργατικές πολιτικές συνεχίζονται και θα συνεχίζονται με μεγαλύτερη ένταση.
Δεν ανεχόμαστε: 13 ώρες δουλειάς για τα παιδιά μας
να αυξάνουν τα όρια ηλικίας μέχρι τα 74 χρόνια
να κόψουν την μια από της δυο συντάξεις
να μειώσουν τους προϋπολογισμούς για την Υγεία και
να αναγκαζόμαστε να βάζουμε βαθιά το χέρι στην τσέπη.
Συνάδελφοι, συναδέλφισσες
Από εδώ, από τον Μοριά της σπουδαίας ιστορίας και των αγώνων του λαού μας, στέλνουμε μήνυμα ότι δεν θα τους αφήσουμε σε χλωρό κλαρί. Θα συνεχίσουμε να είμαστε στο δρόμο του αγώνα, γιατί εμείς έχουμε πληρώσει όλα αυτά τα χρόνια για να έχουμε 13η και 14η σύνταξη, για να έχουμε δημόσια δωρεάν υγεία, για φάρμακα.
Απαιτούμε:
- Ουσιαστικές αυξήσεις στις συντάξεις όχι μόνο στις Βασικές αλλά και στις επικουρικές
- 13η και 14η σύνταξη
- Κατάργηση της προσωπικής διαφοράς
- Κατάργηση της εισφοράς Αλληλεγγύης
Όλοι οι συνταξιούχοι συσπειρωμένοι στα σωματεία τους για να οργανώσουμε τον αγώνα.
Να δυναμώσει το κίνημα που όχι μόνο θα βάζει εμπόδια στην αντιλαϊκή πολιτική αλλά θα διεκδικεί τις σύγχρονες ανάγκες μας για να κατακτήσουμε την ζωή που μας αξίζει σε εμάς και τα παιδιά μας.
Κατερίνα Γεροπαναγιώτη
Μέλος της Διοίκησης της Π.Ο.Π.Σ. και πρόεδρος του Συλλόγου Πολιτικών Συνταξιούχων Δημοσίου Ν. Αχαΐας
