Μεγάλη συμμετοχή, ενθουσιασμός και συγκίνηση στην εκδήλωση που ήταν αφιερωμένη στη «γυναίκα θύμα πολέμου», την οποία πραγματοποίησε την Κυριακή 8 Μάρτη η ΠΟΠΣ σε συνεργασία με τον Σύλλογο Συνταξιούχων πολιτικών υπαλλήλων Αθήνας.

Στην κατάμεστη αίθουσα της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας στο κέντρο της Αθήνας, χαιρετισμούς απηυθύναν ο πρόεδρος του Συλλόγου Αθήνας Μπάμπης Βορτελίνος, ο Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ηλίας Ηλιόπουλος και η Χρυσούλα Λαμπούδη Γραμματέας του Συλλόγου, η οποία παρέθεσε γλαφυρά το ιστορικό της ημέρας της γυναίκας. Το πρόγραμμα συνεχίστηκε με ποίηση, μουσική και μια εξαιρετική παράσταση, γεμάτη συναίσθημα.

Ο καυτηριασμός της επικαιρότητας από τους ομιλητές αλλά και από το πολιτιστικό κομμάτι της εκδήλωσης έκαναν πολλά μάτια παρευρισκόμενων να δακρύσουν.

Η απόφαση για δυνάμωμα αγώνων, ανδρών και γυναικών μαζί, για διώξιμο των βάσεων από την πατρίδα μας και για ένα καλύτερο αύριο, έκλεισε την εκδήλωση. Στο τέλος προσφέρθηκαν κεράσματα σε όλους τους παρευρισκόμενους.

Επόμενος αγωνιστικός σταθμός, η πανελλαδική συγκέντρωση συνταξιούχων στις 20 Μάρτη.

Ακολουθούν ο χαιρετισμός του κ.Βορτελίνου και το ιστορικό από την κ.Λαμπούδη.

Βορτελίνος Χαράλαμπος

Καλημέρα αγαπητές συναδέλφισσες και συνάδελφοι,

Σας καλωσορίζω στη σημερινή μας εκδήλωση για την παγκόσμια μέρα της γυναίκας που οργανώνει η ομοσπονδία μας και ο Σύλλογος της Αθήνας. Ευχόμαστε καλή δύναμη και υγεία σε όλους.

Η σημερινή επέτειος είναι η μέρα που συμβολίζει την απαρχή του γυναικείου κινήματος ενάντια στη γυναικεία ανισότητα. Είναι η μέρα που βάφτηκε από το αίμα των γυναικών της Νέας Υόρκης το 1857.

Σήμερα αυτή η μέρα συμπίπτει με την εισβολή των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν με τον κίνδυνο ανάφλεξης σε όλη τη μέση Ανατολή.

Γι αυτό αφιερώνουμε τη σημερινή μας εκδήλωση στη γυναίκα – θύμα πολέμου. 

Συναδελφισσες

Είμαστε όλοι θεατές, εδώ και καιρό τώρα, των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που γεννούν πολέμους σε ολόκληρο τον κόσμο. Πολέμου που ξεσπούν με επίκεντρο τον έλεγχο ενεργειακών πόρων, δρόμων μεταφοράς ενέργειας και εμπορευμάτων. Αυτό έχει επιβεβαιωθεί πολλές φορές στο παρελθόν.

Σε όλη την Ευρώπη αλλά και στην χώρα μας συζητάμε για την πολεμική οικονομία, για αύξηση των πολεμικών δαπανών, πράγμα που σημαίνει μείωση του κοινωνικού κράτους, μείωση δαπανών για την υγεία, την παιδεία, τις συντάξεις. 

Ως συνταξιούχοι δεν ανεχόμαστε άλλη μείωση, ούτε στις κοινωνικές δαπάνες, ούτε στις συντάξεις μας που μπαίνουν πρώτες στο στόχαστρο από ηγέτες χωρών στην Ευρώπη που λένε ότι οι προϋπολογισμοί για τη συντάξεις είναι υψηλή και πρέπει να μειωθούν.

Ενώνουμε τη φωνή μας, άνδρες – γυναίκες μαζί με όλους τους εργαζόμενους, μαζί με τα παιδιά και τα εγγόνια μας και βροντοφωνάζουμε όχι στον πόλεμο. Απαιτούμε την άμεση απεμπλοκή της Ελλάδας από τη φωτιά του πολέμου.

 Καμία συμμέτοχη, καμιά εμπλοκή που μας βάζει όλο και βαθύτερα στο στόμα του λύκου. 

θέλουμε να ζήσουμε σε ένα κόσμο Ειρηνικό όπου οι γυναίκες μαζί με τους άντρες και τα παιδιά τους θα γεύονται τη ζωή που τους αξίζει, χωρίς αυτό το άδικο σύστημα της εκμετάλλευσης, των πολέμων, της φτώχειας, της ανισοτιμίας των γυναικών, του ρατσισμού, του φασισμού, της καταπίεσης των γυναικών και όλων των ανθρώπων του μόχθου.

Με αυτές τις σκέψεις σας καλωσορίζω και καλώ στο βήμα τον πρόεδρο της ΠΟΠΣ συνάδελφο Ηλία Ηλιόπουλο για την τοποθέτηση του και θα ακολουθήσει η συναδέλφισσα Χρ. Λαμπούδη από την Γραμματεία γυναικών της ομοσπονδίας και  Γραμματέας του συλλόγου της Αθήνας που θα κάνει την κεντρική ομιλία.

Στη συνέχεια θα ξεκινήσει καλλιτεχνικό μέρος της εκδήλωσης μας.

Λαμπούδη Χρυσούλα

Διεθνής Μέρα της Γυναίκας η 8η του Μάρτη. Η μέρα αυτή έχει τις ρίζες της βαθιά στην ιστορία του εργατικού κινήματος. Καθιερώθηκε σαν Διεθνή Μέρα της Γυναίκας  το 1910 στη Β` διεθνής Συνδιάσκεψη των σοσιαλιστριών γυναικών,  μετά από πρόταση της επιφανούς προσωπικότητας του διεθνούς εργατικού κινήματος Κλάρα Τσέτκιν, με δυο βασικά συνθήματα: την πάλη για τα δικαιώματά της εργαζόμενης γυναικας και την πάλη για την ειρήνη. H επιλογή της συγκεκριμένης μέρας, το γνωρίετε οι περισσότερες, έγινε με αφορμή την 8η του Μάρτη 1857, τότε που  οι εργάτριες στα υφαντουργεία και στα ραφτάδικα της Νέας Υόρκης, κατεβηκαν σε απεργία και διαδηλώσεις. Ζητούν ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς και μείωση των ωρών εργασίας. Υπολογίζεται ότι οι γυναίκες εκείνη την εποχή δούλευαν στα εργοστάσια περίπου 16 ώρες τη μέρα ενώ οι μισθοί τους ήταν σημαντικά μικρότεροι από τους μισθούς των ανδρών. Έτσι στα αιτήματα των εργατριών της Νέας Υόρκης περιλαμβανόταν και η μείωση των ωρών εργασίας στις 10, αλλά και η εξίσωση των μισθών ανδρών και γυναικών. 

Για όλους και ολες εμάς Η 8η Μάρτη δεν είναι μια απλή επέτειος. Είναι ημέρα μνήμης και αγώνα για τις εργάτριες όλου του κόσμου που πάλεψαν και θυσιάστηκαν για μια ζωή με αξιοπρέπεια και δικαιώματα. Από τις ηρωικές απεργίες των εργατριών στις αρχές του 20ού αιώνα μέχρι τους σημερινούς αγώνες, η γυναίκα είτε εργαζόμενη είτε συνταξιούχος, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή απέναντι στην αδικία και την καταπίεση που γεννά το ίδιο το σύστημα της εκμετάλλευσης. Στην πρώτη γραμμή της πάλης για να μπει τέλος στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

. Από τους αγώνες των γυναικών του Παρισιού κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης ,  αυτές που στάθηκαν όρθιες στους εργατικούς αγώνες του χθες, τις εργάτριες  στο εργοστάσιο των αδελφών Ρετσίνα το 1892 που ήταν η πρώτη απεργία γυναικών στην Ελλάδα και οι οποίες αντέδρασαν στη μείωση των ημερομισθίων τους, απαιτώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας σε μια περίοδο ακρίβειας. τις μανάδες και αδελφές των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών στην Καισαριανή, αλλά και από τις σύγχρονες μάχες των εργαζομένων: των αγροτών, των ναυτεργατών και των λιμενεργατών, των εργαζομένων στα τρόφιμα – ποτά, από τους μεγάλους αγώνες για να μην συγκαλυφθούν τα εργοδοτικά και κρατικά εγκλήματα στα Τέμπη και στη Βιολάντα. Από αυτούς τους μεγάλους αγώνες αντλούμε δύναμη και έμπνευση

Στον 21ο αιώνα, οι εργαζόμενες γυναίκες συνεχίζουν να βιώνουν την εντατικοποίηση της εργασίας, τη γενίκευση των ελαστικών μορφών απασχόλησης, τη μισθολογική ανισότητα και την ανασφάλεια για το μέλλον των παιδιών τους. Η μητρότητα αντιμετωπίζεται ως «κόστος», οι κοινωνικές δομές στήριξης διαλύονται, ενώ η ακρίβεια και η φτώχεια χτυπούν πρώτα τα λαϊκά νοικοκυριά.

Οι συνταξιουχες επωμίζονται και επιβαρύνονται με  όσα η πολιτεία και οι εργοδότες φορτώνουν στις πλάτες των νέων εργαζόμενων. Μετατρέπονται σε σχολικά για να μεταφ΄έρουν τα εγγόνια, βρεφοκόμοι, νηπιαγωγοί, οικιακοί βοηθοί και ότι άλλο χρειάζονται τα νέα ζευγάρια για να μπορέσουν να κρατήσουν οικογένεια και να αναθρέψουν παιδιά. Η ατομική ευθύνη έχει γενικευτεί σκόπιμα και επιβαρύνει τις πλάτες μας. Στα παραπάνω προστίθονται γιατροί φάρμακα παντελής έλλειψη δομών για τη πρόληψη, φροντίδα, πολιτισμό, αθλητισμό, προστασία της τρίτης ηλικίας 

Οι αγώνες για την ισοτιμία της γυναίκας, οι εργατικοί, οι συνταξιούχικοι αγώνες δείχνουν τον δρόμο. Τον δρόμο της οργάνωσης και της ταξικής πάλης, τον δρόμο που μπορούν να βαδίσουν μαζί εργαζόμενες και εργαζόμενοι απέναντι στην ένταση της αντεργατικής και αντιλαϊκής πολιτικής που τσακίζει τις ζωές μας για τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων.

Ξέρουμε καλά ότι για κράτος, κυβερνήσεις, την ΕΕ και τους επιχειρηματικούς ομίλους οι ζωές μας λογίζονται ως κόστος. Το ίδιο το «κράτος δικαίου», που επικαλούνται με τόση ευκολία κυβέρνηση και βολική αντιπολίτευση, αποδεικνύεται καθημερινά ποιον υπηρετεί. Είναι το κράτος που ενώ περικόπτει δαπάνες για την υγεία, την παιδεία και την πολιτική προστασία, εξασφαλίζει δισεκατομμύρια για τους πολεμικούς εξοπλισμούς, για την πολεμική προετοιμασία και οικονομία.

81 χρόνια μετά το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου, η ανθρωπότητα νιώθει ξανά την απειλή ενός γενικευμένου πολέμου να απλώνεται σαν σκιά πάνω από τις ηπείρους του πλανήτη. Ο ανταγωνισμός ΗΠΑ – Κίνας για τον απόλυτο έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγων, από τον Ειρηνικό μέχρι την Ουκρανία, οπού ο πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ/ ΝΑΤΟ- ΕΕ και Ρωσίας μαίνεται εδώ και 4 χρόνια, από τις κυρώσεις και τις επεμβάσεις στη Βενεζουέλα μέχρι τον εγκληματικό αποκλεισμό της Κούβας, από την Ανταρκτική μέχρι τη Μέση Ανατολή, ο κόσμος σπρώχνεται σε μια γενικευμένη σύγκρουση για τα μερίδια των κερδών, για τις πηγές και τους δρόμους μεταφοράς ενέργειας και εμπορευμάτων, για τις σπάνιες γαίες.

Πίσω από τα ψέματα τους, ξεχειλίζει η υποκρισία για τα «δικαιώματα του λαού του Ιράν», τη θέση των γυναικών. Για αυτό ΗΠΑ και Ισραήλ στη νέα γκανγκστερική στρατιωτική τους επίθεση στο Ιράν βομβάρδισαν σχολείο και δολοφόνησαν 168 μαθήτριες, για να τις απαλλάξουν από την καταπίεση; Τα προσχήματα για την κατάργηση της Μπούργκας στις γυναίκες στο Αφγανιστάν, για τις καταπιεσμένες στο Ιραν, τις πεινασμένες στη Βενεζουέλα, δεν μπορούν να πείσουν καμιά μας. Ναι υπάρχουν γύρω μας, γυναίκες εξαθλιωμένες, βιασμένες, χειραγωγημένες, χωρίς δικαιώματα. Γυναίκες που τις δολοφονούν γιατί  απλά δε φορούν μαντήλα, γυναίκες που δεν μπορούν να ανασάνουν χωρίς αντρική άδεια. Γυναικες στη Γάζα που έχασαν τη ζωή τους ή θρηνούν τα δολοφονημένα από τις αμερικανοισραηλινές βόμβες παιδιά και άντρες τους.

Φυσικά το σύστημα που επωάζει την εκμετάλλευση και των γυναικών στήνει γιορτές και φιέστες και προβάλλει την ανέμελη γυναίκα που όλα της είναι λυμένα και ευοίωνα.

Σήμερα με τούτη τη λιτή εκδήλωση μπορούμε να τιμήσουμε τους αγώνες συνηθισμένων γυναικών, που με το θάρρος και την αποφασιστικότητα τους έγραψαν ιστορία. Μπήκαν και μπαίνουν μπροστά στους αγώνες ενάντια στην εκμετάλλευση και στο ανελέητο ξεζούμισμα μας.

Μπαίνουν μπροστά στους αγώνες ενάντια στις γυναίκες μιας άλλης τάξης , τις γυναίκες που συναινούν και υπογράφουν πολέμους, αφαίρεση δικαιωμάτων, ζουν και θησαυρίζουν από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Τις γυναίκες που δεν τις αγγίζει καμιά ανισοτιμία

Η 8η Μάρτη είναι μέρα αγώνα. Μέρα που μας θυμίζει ότι τίποτα δεν χαρίστηκε. Όλα κατακτήθηκαν με θυσίες, οργάνωση και συλλογική πάλη. Και με τον ίδιο δρόμο θα συνεχίσουμε.

Η πραγματική ισοτιμία της γυναίκας δεν μπορεί να υπάρξει μέσα σε ένα σύστημα που στηρίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Κατακτιέται μέσα από την πάλη για δουλειά και ζωή με δικαιώματα, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση.. Η πραγματική ισότητα και η χειραφέτησή εξασφαλίζεται μόνο με την ενεργή συμμετοχή στους αγώνες που στο επίκεντρο βάζουν την ικανοποίηση όλων των σύγχρονων αναγκών τους.

Με τη μαζική συμμετοχή μας στην συνταξιουχική πανελλακη συγκέντρωση στις 20 Μάρτη

Με οργάνωση και συλλογικό αγώνα.  με σύμμαχους στη ζωή και στους αγώνες  τους άνδρες της τάξης μας, θα  μπούμε μπροστά στους αγώνες για ένα καλύτερο αύριο, στους αγώνες για την κατάργηση της ταξικής ανισοτιμίας.

θα συμβάλλουμε όσο μπορούμε να σημάνει συναγερμός! Να βγει η Ελλάδα από τον πόλεμο! Να φύγουν όλες οι ξένες στρατιωτικές βάσεις που έχουν μετατρέψει τη χώρα μας ορμητήριο πολέμου, το λαό, τα παιδία και τα εγγόνια μας στόχο αντιποίνων. Να ανακληθεί η ελληνική πυροβολαρχία Patriot από τη Σαουδική Αραβία. Να επιστρέψουν όλες οι φρεγάτες του Πολεμικού Ναυτικού, τα F-16 και κάθε ελληνικό πολεμικό μέσο που βρίσκεται εκτός συνόρων.

Για να σταματήσει το αιματοκύλισμα των λαών και η φρίκη του πολέμου

Το υποσχόμαστε!